Waarom ik na een bruiloft niet altijd meteen naar huis ga
Officieel zit mijn tijd erop. De afgesproken uren zijn voorbij, mijn camera gaat bijna de tas in en eigenlijk zou ik richting huis moeten. Maar toch blijf ik vaak nog even. Niet omdat ik mijn eigen planning niet kan loslaten, maar omdat ik op een bruiloft nooit precies weet wat er nog gaat gebeuren. Juist op het moment dat mijn aanwezigheid bijna voorbij is, ontstaan er soms kleine momenten die je van tevoren niet had kunnen bedenken.
Een trouwdag zit natuurlijk vol momenten die je kunt plannen. De ceremonie begint op een bepaald tijdstip, er worden foto's gemaakt met familie en vrienden, het bruidspaar heeft misschien een moment samen gepland en ook het diner en andere onderdelen van de dag hebben hun eigen plek in het programma. Als trouwfotograaf weet ik vooraf ongeveer hoe de dag eruitziet en welke momenten belangrijk zijn om vast te leggen. Maar tussen al die geplande momenten door gebeurt er nog zoveel meer.
Dat zijn vaak de momenten waar ik mijn camera graag voor bij me heb. Een mooie blik tussen twee mensen, een spontaan gesprek, een familielid dat nog even naar het bruidspaar toe loopt of een klein detail dat ineens mijn aandacht trekt. Soms is het iets wat maar een paar seconden duurt. Je kunt het niet van tevoren bedenken of in een draaiboek zetten. Het gebeurt gewoon.
En juist daarom vind ik het lastig om mijn camera precies op het afgesproken tijdstip in mijn tas te stoppen. Als ik er toch nog ben en ik zie iets gebeuren, wil ik het graag vastleggen. Niet omdat iedere seconde van een trouwdag gefotografeerd hoeft te worden, maar omdat juist die kleine momenten samen het verhaal compleet maken.
Maar eerlijk is eerlijk: ik blijf soms ook gewoon omdat ik het gezellig vind. Een bruiloft is natuurlijk een ontzettend persoonlijke dag. Je komt als fotograaf misschien binnen als iemand die het bruidspaar nog maar net kent, maar gedurende de dag maak je zoveel mee. Je bent erbij wanneer de zenuwen beginnen, je ziet de spanning vlak voor de ceremonie, je maakt de emoties mee en je loopt ondertussen de hele dag tussen de mensen die voor het bruidspaar belangrijk zijn. Daardoor ontstaan vanzelf gesprekjes. Soms heel kort en luchtig, soms verrassend persoonlijk. Een gast vertelt je hoe hij het bruidspaar kent, iemand maakt een grapje, een oma vertelt iets over vroeger of je raakt met iemand aan de praat over iets wat helemaal niets met de bruiloft te maken heeft. Omdat je daar de hele dag aanwezig bent en onderdeel bent van de gebeurtenissen, voelt het soms al snel alsof je er een beetje bij hoort. Dat vind ik één van de mooiste dingen aan trouwfotografie. Een trouwdag kun je tot in de kleinste details plannen. Je kunt vooraf bepalen hoe laat ik kom, wanneer de ceremonie begint, wanneer we de groepsfoto's maken en hoe laat mijn werkdag officieel eindigt. Maar de momenten die mij het meest bijblijven, zijn vaak helemaal niet gepland. Dat zijn de momenten waarop iemand even vergeet dat er een camera in de buurt is. Een onverwachte lach, een ontroerde blik, een klein gebaar of iets wat zomaar ontstaat.
Daarom blijf ik soms dus nog even. Soms maar vijf minuten. Soms langer. Omdat ik weet dat er misschien nog iets gebeurt. En omdat ik het zonde vind om op precies het afgesproken tijdstip mijn spullen te pakken als de dag nog niet helemaal voorbij voelt.
Een mooi voorbeeld daarvan zijn de laatste momenten voordat ik naar huis ga. De drukte is wat verdwenen, het licht verandert langzaam en iedereen komt een beetje tot rust. Soms zie je juist dan dingen die je eerder op de dag niet hebt opgemerkt. En misschien is dat ook wel waarom ik het soms zo lastig vind om écht weg te gaan. Je hebt als fotograaf niet alleen een dag gefotografeerd. Je hebt een dag meegemaakt. Je hebt mensen leren kennen, verhalen gehoord, gelachen en misschien zelfs een paar bijzondere gesprekken gevoerd. Je bent voor een paar uur onderdeel geweest van een dag die voor deze mensen ontzettend belangrijk is.
En als ik dan eenmaal in de auto stap, denk ik toch vaak: dit is precies waarom ik zo van mijn werk hou.